W języku angielskim występują dwa typy imiesłowu: imiesłów teraźniejszy (present participle) oraz imiesłów przeszły (past participle), czyli tzw. trzecia forma podstawowa czasownika (porównaj Formy czasownika).

Angielski imiesłów teraźniejszy odpowiada polskim imiesłowom zarówno w funkcji przymiotnikowej, jak i przysłówkowej, np.:

the crying baby (płaczące niemowlę) (funkcja przymiotnikowa)

oraz She left crying. (Wyszła, płacząc) (funkcja przysłówkowa).

Imiesłów teraźniejszy (czasu teraźniejszego lub czynny)

Imiesłów teraźniejszy może być użyty, podobnie jak bezokolicznik (porównaj Funkcje bezokolicznika w zdaniu), po czasownikach oznaczających postrzeganie zmysłowe:
Mary saw John hiding the money. (Mary widziała, jak John chowa pieniądze.)

Obserwujemy tu jednak różnice znaczeniowe, gdyż bezokolicznik wskazuje na wynik czynności, podczas gdy imiesłów teraźniejszy wyraża jej trwanie, ewentualnie sposób jej wykonywania.

Imiesłów przeszły (czasu przeszłego lub bierny)

Imiesłów przeszły (porównaj Formy czasownika) używany jest w konstrukcjach przyczynowych po czasowniku have w znaczeniu kauzatywnym:
I had my coat cleaned. (Kazałem wyczyścić mój płaszcz. /Oddałem swój płaszcz do czyszczenia.)

Konstrukcje absolutne

W języku angielskim obydwa imiesłowy używane są w tzw. konstrukcjach absolutnych (nominative absolute constructions), w których występuje rzeczownik lub zaimek w przypadku mianownika (nominative) z imiesłowem. Konstrukcje te odpowiadają różnym typom zdań podrzędnych w języku polskim:
Weather permitting, we'll go for a walk. (Jeśli pogoda pozwoli, pójdziemy na spacer.)
All things considered, we should give up. (Biorąc wszystko pod uwagę, powinniśmy zrezygnować.)
We started running, Mary trying her best. (Zaczęliśmy biec, a Mary starała się (najlepiej) jak mogła.)