Zdania dzieli się na oznajmujące (inaczej orzekające) (indicative or declarative sentences), pytające (interrogative sentences), rozkazujące (imperative sentences) i wykrzyknikowe (exclamatory sentences). W języku angielskim istnieje też w formie szczątkowej tzw. tryb łączący (subjunctive mood), który występuje w niektórych zdaniach podrzędnych wyrażających życzenie, pragnienie (także hipotetyczne, nierealne), propozycję, sugestię, prośbę, naleganie itp. Tryb ten wymaga zastosowania formy bezokolicznika bez partykuły to lub, dla życzeń hipotetycznych, nierealnych, formy czasu przeszłego dla czynności i stanów równoczesnych z aktem mówienia. W przypadku czasownika be jest to forma were dla wszystkich osób czasownika, choć zastępowana jest obecnie przez was w 1. i 3. os. l.poj. Dla czynności i stanów uprzednich względem innych czynności czy punktu odniesienia w czasie używa się form czasu przeszłego perfektywnego, np.:
I suggest you do it immediately. (Proponuję, żebyś zrobił to natychmiast.)
Brown demanded that the boy be punished. (Brown zażądał, żeby chłopca ukarano.)
I insist that he be allowed to teach. (Nalegam, żeby/aby pozwolono mu uczyć.)
She talked to him as if he were a child. (Mówiła do niego jak do dziecka (jak gdyby był dzieckiem).)
I wish I were younger. (Chciałbym być młodszy.)
I wish I had more money. (Chciałbym mieć więcej pieniędzy.)
I wish I had come back sooner. (Żałuję, że nie wróciłem wcześniej.)

Wśród wyrażeń używanych ze zdaniami w trybie łączącym znajduje się też zwrot It is time:
It's time that he kept his promise. (Czas, żeby dotrzymał obietnicy.)