Zdania rozkazujące mogą wyrażać rozkaz, prośbę, żądanie itp. Zdania rozkazujące przeczące wyrażają zakaz. Rozkazy, żądania i zakazy wymawiane są zwykle z intonacją opadającą, zaś prośby - z intonacją wznoszącą.

Tworzenie zdań rozkazujących

Zdania rozkazujące dla 2. os. l.poj. i mn. tworzy się w języku angielskim przez użycie podstawowej formy czasownika w bezokoliczniku bez partykuły to i na ogół bez podmiotu zdania:
Open the window. (Otwórz/Otwórzcie okno!)
Do not (Don't) shut the door. (Nie zamykaj/zamykajcie drzwi!)
Pass me the sugar, please. (Podaj/Podajcie mi cukier, proszę!)

Dla wyrażenia większego nacisku używa się czasownika posiłkowego do w rozkazującej formie twierdzącej:
Please, do sit down. (Usiądź, proszę!)

W przypadku 1. i 3. os. l.poj. i mn. tworzymy zdanie rozkazujące przez użycie czasownika posiłkowego let (pozwalać) w formie bezokolicznikowej bez to, po której następuje zaimek osobowy w formie dopełnienia oraz forma podstawowa bezokolicznika danego czasownika. W języku angielskim rzadziej niż w polskim używa się wykrzyknika:
Let me open the tin. (Daj mi otworzyć tę puszkę!/Pozwól, że ja otworzę tę puszkę.)
Let's go. (Chodźmy!)
Let them do it together. (Niech zrobią to razem!)

Formy przeczące w zdaniach rozkazujących

Formę przeczącą tworzy się w tych przypadkach przez dodanie przeczenia do not (forma ściągnięta don't) przed czasownikiem let lub przez dodanie samej partykuły not przed czasownikiem głównym:
Don't let's go there! lub częściej Let's not go there! (Nie chodźmy tam!)
Don't let's waste it! lub częściej Let's not waste it! (Nie zmarnujmy tego!)
Don't let it be forgotten! lub Let it not be forgotten! (Niech to nie będzie zapomniane!)
Don't let them do it together! (Niech nie robią tego razem!)